محبتی که علی مرتضی ع به کودکان کوفه می کرد آنقدر زیاد و با احساس و پدرانه بود که آن کودکان تا زمانی که علی ع در قید حیات بود هرگز غم دوری پدر را احساس نمی کردند چون آن بزرگوار جوری با آنها ارتباط عاطفی برقرار کرده بود انگار از پدر واقعی خود بیشتر از رحم و عطوفتش لذت می بردند.