علی ع در کوچه پس کوچه های کوفه پسری را  در گوشه ای می بیند که اشک می ریزد  و اه می کشد خوب که دقیق شد دید که نگاه غمگین پسر بر روی پسر و پدری که در گوشه دیگری در حالی که دست در دست هم داده بودند و با لب خندان ارام ارام از  آنجا می گذشتند خیره شده بود  و اشک می ریخت و آه می کشید وقتی علی ع آن وضع و حال را می بیند که چگونه کودکی با حسرت به پدر و پسر دست در دست هم  می نگرد و غصه می خورد قلبش مانند شیشه شکست و چشمانش اشکبار شد ان بزرگوار دائما خود را سرزنش می کرد که چرا یتیمی هست و علی یاور و حامیش نبوده علی ع خود را به ان پسر می رساند و دست پر از مهر و محبتش را بر سر آن کودک بی پدر  می کشد و می بیند که غنچه لبخند بر لب کودک شروع  به روییدن می کند و لحظه به لحظه از غم و غصه هایش فاصله می گیرد چون احساس کرده بود که آن فرشته مهربانی که بر سرش دست محبت  کشیده کمتر از پدر نیست که به او محبت می کند